يمثل شعر تانغ ذروة الشعر الصيني الكلاسيكي، ويضم شعراء عظماء مثل لي باي، ودو فو، وباي جويي، ووانغ وي، ومنغ هاوران، ووانغ تشانغلينغ، تاركين وراءهم عددًا لا يحصى من الروائع الخالدة.
四海應無蜀海棠,一時開處一城香。 晴來使府低臨檻,雨後人家散出墻。 閑地細飄浮淨蘚,短亭深綻隔垂楊。 從來看盡詩誰苦,不及歡遊與畫將。 (同前)。
數歇渡深水,漸非塵俗間。 泉聲入秋寺,月色徧寒山。 石路幾迴雪,禪房又閉關。 不知雙樹客,何處與雲閑。 (見《會稽掇英總集》卷六)(按:《全唐詩》卷五九五收作于...
就樹撮將黃葉去,入山吹出白雲來。 (見《吟窗雜錄》卷十四《詩中旨格》)。