يمثل شعر تانغ ذروة الشعر الصيني الكلاسيكي، ويضم شعراء عظماء مثل لي باي، ودو فو، وباي جويي، ووانغ وي، ومنغ هاوران، ووانغ تشانغلينغ، تاركين وراءهم عددًا لا يحصى من الروائع الخالدة.
江齋一入何亭亭,因寄淪漣心杳冥。 綠綺琴彈白雪引,烏絲絹勒黃庭經。
花發多遠意,鳧鴈有閒情。 遲暉耿不暮,平江寂無聲。 (見《唐詩紀事》卷二七)。