يوان تشو هو شكل أدبي ازدهر خلال عهد أسرة يوان، بما في ذلك الزاجو (الدراما) والسانتشو (الشعر الغنائي). إنها واحدة من القمم الثلاثة لتاريخ الأدب الصيني، وتضم أساتذة مثل غوان هان تشينغ، وما تشي يوان، وباي بو، وتشنغ غوانغزو.
这恼,恼,恼。 直吃得沉醉东风,武陵溪畔,后庭花落。
儿娇。 端的有络丝娘的妖娆,似一朵红芍药。
雁儿呀呀叫。 牧羊关外野猿号,怨别离难睡着。
友鸾交。 两相思真病难医疗,只除倘秀才赴蓝桥。
塞北恩情恨未消,呆古朵怎放脱了?石榴花裙儿,绵答絮睡着。
怀抱,几时捱得金鸡叫。 凭阑人恨杀才敲,一枝花瘦了。 穿窗月底,虞美人难熬。
引的是白鹿玄鹤,向云水乡那答儿不到?药篮儿肩上斜挑,上云梯,穿石凳,猛然凝眺。 不觉地老天高,正宜咱孟嘉落帽。
好、好。 野水横桥,淡烟衰草,晚峰残照。