La poesía Tang representa la cúspide de la poesía clásica china, con grandes poetas como Li Bai, Du Fu, Bai Juyi, Wang Wei y Meng Haoran.
自己情雖切,他人未肯忙。 (《老學庵筆記》四)。
雲濃雲淡半陰春,禁火天時欲灑塵。 花艷有枝還怕雨,柳煙無賴尚重人。 畫毬輕蹴壺中地,綵索高飛掌上身。 一路綠莎東郭外,也寬情抱也傷神。 (見《古今合璧事類備要前...
避地逢佳節,窮愁強不知。 十年猶亂過,九日又奚爲? 況借他蝸舍,兼無自菊籬。 登高轉惆悵,回首也風吹。 (見前書卷十七。 )。