🏛️

Poésie Tang Complète

La poésie Tang représente l'apogée de la poésie classique chinoise, avec de grands poètes comme Li Bai, Du Fu, Bai Juyi, Wang Wei et Meng Haoran.

詩三百三首 二十五寒山

智者君拋我,愚者我拋君。 非愚亦非智,從此斷相聞。 入夜歌明月,侵晨舞白雲。 焉能拱口手,端坐鬢紛紛。

Lire la suite
詩三百三首 二十六寒山

有鳥五色彣,棲桐食竹實。 徐動合禮儀,和鳴中音律。 昨來何以至,爲吾暫時出。 儻聞弦歌聲,作舞欣今日。

Lire la suite
詩三百三首 二十七寒山

茅棟野人居,門前車馬疎。 林幽偏聚鳥,谿闊本藏魚。 山果攜兒摘,臯田共婦鋤。 家中何所有,唯有一牀書。

Lire la suite
詩三百三首 二十八寒山

登陟寒山道,寒山路不窮。 谿長石磊磊,澗闊草濛濛。 苔滑非關雨,松鳴不假風。 誰能超世累,共坐白雲中。

Lire la suite
詩三百三首 二十九寒山

六極常嬰困,九維徒自論。 有才遺草澤,無藝閉蓬門。 日上巖猶暗,煙消谷尚昏。 其中長者子,箇箇總無裩。

Lire la suite
詩三百三首 三十寒山

白雲高嵯峨,淥水蕩潭波。 此處聞漁父,時時鼓棹歌。 聲聲不可聽,令我愁思多。 誰謂雀無角,其如穿屋何。

Lire la suite
詩三百三首 三十一寒山

杳杳寒山道,落落冷澗濱。 啾啾常有鳥,寂寂更無人。 磧磧風吹面,紛紛雪積身。 朝朝不見日,歲歲不知春。

Lire la suite
詩三百三首 三十二寒山

少年何所愁,愁見鬢毛白。 白更何所愁,愁見日逼迫。 移向東岱居,配守北邙宅。 何忍出此言,此言傷老客。

Lire la suite