गीत कविता को नवप्रवर्तन करते हुए तांग परंपरा विरासत में मिली, जिसमें सु शी, हुआंग टिंगजियन, लू यू और यांग वानली जैसे महान कवि शामिल थे, जिसने एक अनूठी गीत कविता शैली बनाई जो अपनी दार्शनिक गहराई के लिए जानी जाती है।
清蹕轟雷輦出房,赭紅一點殿中央。 天知聖主憂邊久,剩放飛霙兆歲穰。
萬點華星續續來,宮門未放玉{𥫗氐}開。 忍寒少待晨光透,不住催班引上台。
東西廊轉面朝天,緋綠斕斑紫綬褰。 萬歲聲中陪率舞,野麋終羨草芊綿。
凝旒憂顧念三邊,詔撤鼇山罷秩筵。 天眷仁明宜悔禍,眼看千里息烽烟。
六龍不動玉鞭迷,霧靄荒寒五鳳癡。 靜閲天機消復長,未應冰谷晛消遲。
玉階再拜卷班回,一炷心香憫劫灰。 六合風塵須一洗,八荒壽域會重開。
擾擾勞生祗自嘆,依依鄉夢五更寒。 臨流釣石應無恙,歸逐隣翁整釣竿。
夜窗細跋燭花紅,窗外那知雪墮空。 危坐不如眠較煖,紙衾休要水沉烘。