गीत कविता को नवप्रवर्तन करते हुए तांग परंपरा विरासत में मिली, जिसमें सु शी, हुआंग टिंगजियन, लू यू और यांग वानली जैसे महान कवि शामिल थे, जिसने एक अनूठी गीत कविता शैली बनाई जो अपनी दार्शनिक गहराई के लिए जानी जाती है।
人謂蒼翁只有詩,却於世道早知幾。 □□韃舞胡□句,辛有伊川後有□。
兩翁教□句中眼,語到□□□□□。 □□□□□□□,□摇松露寫溪藤。
筆力真能回萬牛,不應肯作夜光投。 都將碧澗紅泉好,壓倒金精水石秋。
老來漸不喜狡獪,輸與麻姑却少年。 擲地丹砂忽璀粲,不知□□有新編。
急景自忙人自閑,小窗趺坐對南山。 雪花到地無尋處,都在詩翁兩鬢間。
波流茅靡正堪悲,能潔能污墨子絲。 冬令自玄梅自白,此花還有獨醒時。
不肯托根桃李場,千林摇落正孤芳。 莫將香影生分別,說著香時影亦香。
如梅合是花君子,未論孤高壓衆芳。 不以玉堂矜富貴,何曾茅舍怨荒凉。