يمثل شعر تانغ ذروة الشعر الصيني الكلاسيكي، ويضم شعراء عظماء مثل لي باي، ودو فو، وباي جويي، ووانغ وي، ومنغ هاوران، ووانغ تشانغلينغ، تاركين وراءهم عددًا لا يحصى من الروائع الخالدة.
何代提戈去不還,獨留形影白雲間。 肌膚銷盡雪霜色,羅綺點成苔蘚斑。 江燕不能傳遠信,野花空解妬愁顏。 近來豈少征人婦,笑採蘼蕪上北山。
此禽輕巧少同倫,我聽長疑舌滿身。 星未沒河先報曉,柳猶黏雪便迎春。 頻嫌海燕巢難定,却訝林鶯語不真。 莫倚春風便多事,玉樓還有晏眠人。