يوان تشو هو شكل أدبي ازدهر خلال عهد أسرة يوان، بما في ذلك الزاجو (الدراما) والسانتشو (الشعر الغنائي). إنها واحدة من القمم الثلاثة لتاريخ الأدب الصيني، وتضم أساتذة مثل غوان هان تشينغ، وما تشي يوان، وباي بو، وتشنغ غوانغزو.
常醉后方何碍,不醉时有甚思。 糟腌两个功名字,醅淹千古兴亡事,曲埋万丈虹霓志。 不达时皆笑屈原非,但知音尽说陶潜是。 花尚有重开日,人决无再少年。 恰情欢春昼红...
老来方知幼时非,急省悟半途之际。 明明的添寿算,暗暗的减容仪。 白发相催,全不似少年日。
阄打马都成非,思包商吟咏成何济,何所宜,都不如保全一点元阳气。
方利己。
活计。 炼玄元象帝幽微。 有一日三岛十洲将名姓题,抵多少一官半职。
仙契。
浪息。 莫待要呆痴,将意马心猿系。 休纵放奔驰,现一轮皓月辉。
早三姓支离。 生共死有几人悟得,死与生何处归依。 奥妙玄微,不索猜疑。 若吞却一粒金丹,怕甚么六道轮回。