Song Ci is an important part of ancient Chinese literature, known alongside Tang poetry as the "twin peaks". Ci originated in the Tang Dynasty and flourished in the Song Dynasty, featuring masters like Su Shi, Xin Qiji, and Li Qingzhao.
镇日春阴漠漠。 新燕乍穿帘幕。 睡起不胜情,闲拾瑞香花萼。 寂寞。 寂寞。 没个人人如昨。
庭院深深春寂。 还是他乡寒食。 闲利与闲名,谩把光阴虚掷。 虚掷。 虚掷。 知道几时归得。
闲向园林点检。 又见小桃开遍。 切莫便飘零,且为春光留恋。 留恋。 留恋。 待我持杯深劝。
一饷园林绿就。 柳外莺声初透。 轻暖与轻寒,又是牡丹花候。 花候。 花候。 岁岁年年人瘦。
雨过远山如洗。 云散落霞如绮。 嫩绿与残红,又是一般春意。 春意。 春意。 只怕杜鹃催里。
家乡好,好处是三春。 白白红红花面貌,丝丝袅袅柳腰身。 锦绣底园林。 行乐事,都付与闲人。 挈榼携壶从笑傲,踏青挑菜恣追寻。 赢得个天真。
家山好,好是夏初时。 习习薰风回竹院,疏疏细雨洒荷漪。 万绿结成帷。 呼社友,长日共追随。 瀹茗空时还酌酒,投壶罢了却围棋。 多少得便宜。
家山好,好处是秋来。 绿橘黄橙随市有,岩花篱菊逐时开。 管与付尊罍。 新筑就,别馆共闲台。 摇手出离名利窟,掉头摆脱簿书堆。 只在念头灰。