Song poetry inherited the Tang tradition while innovating, featuring great poets like Su Shi, Huang Tingjian, Lu You, and Yang Wanli, forming a unique Song poetry style known for its philosophical depth.
水落寒塘初冷,霜倒枯荷半傾。 莫倚尾能涎涎,踏沈一片秋聲。
晴樹暖以流憩,霜實飽而倦飛。 何與人間世事,再三自整緇衣。
樵嵐無蟹有監州,已負詩腸過一秋。 莫怪淵明便歸去,得渠自合老菟裘。
此去江頭只兩程,寒蒲解縛便橫行。 無腸政要空虛腹,滿貯蘆花與月明。
雪砍雙螯玉一壺,樵中曾有此奇無。 始知張翰思歸意,不爲秋風只爲鱸。
除却金虀霜後棖,更無一物可詩情。 誠齋配以彭生臠,豈不冤哉五鼎烹。
風枝露葉走筠籠,玉潤冰寒擘縐紅。 自往胸中評史記,久聞格調略相同。
曾識坡仙海上山,清冰寒露洗熇袢。 老天不與詩爲地,却欠閩中住一番。