يمثل شعر تانغ ذروة الشعر الصيني الكلاسيكي، ويضم شعراء عظماء مثل لي باي، ودو فو، وباي جويي، ووانغ وي، ومنغ هاوران، ووانغ تشانغلينغ، تاركين وراءهم عددًا لا يحصى من الروائع الخالدة.
閑把羅衣泣鳳皇,先朝曾教舞霓裳。 春來却羨庭花落,得逐晴風出禁牆。
流水君恩共不回,杏花爭忍埽成堆。 殘春未必多煙雨,淚滴閑階長綠苔。
禾黍不陽豔,競栽桃李春。 翻令力耕者,半作賣花人。
湘水似伊水,湘人非故人。 登臨獨無語,風柳自搖春。
曉陌攜籠去,桑林路隔淮。 何如鬬百草,賭取鳳皇釵。
落第春相困,無心惜落花。 荆山歸不得,歸得亦無家。
松格一何高,何人號乳毛。 霜天寓直夜,媿爾伴閑曹。
賢人骨已銷,墓樹幾榮凋。 正直魂如在,齋心願一招。