يمثل شعر تانغ ذروة الشعر الصيني الكلاسيكي، ويضم شعراء عظماء مثل لي باي، ودو فو، وباي جويي، ووانغ وي، ومنغ هاوران، ووانغ تشانغلينغ، تاركين وراءهم عددًا لا يحصى من الروائع الخالدة.
南天春雨時,那鑒雪霜姿。 衆類亦云茂,虛心能自持。 多留晉賢醉,早伴舜妃悲。 晚歲君能賞,蒼蒼勁節奇。
花開不同賞,花落不同悲。 欲問相思處,花開花落時。
攬草結同心,將以遺知音。 春愁正斷絕,春鳥復哀吟。
風花日將老,佳期猶渺渺。 不結同心人,空結同心草。
那堪花滿枝,翻作兩相思。 玉筯垂朝鏡,春風知不知。
許廁高齋唱,涓泉定不如。 可憐譙記室,流水滿禪居。
獵蕙微風遠,飄弦唳一聲。 林梢鳴淅瀝,松徑夜淒清。
魄依鉤樣小,扇逐漢機團。 細影將圓質,人間幾處看。