Poezja tang reprezentuje szczyt klasycznej poezji chińskiej, w której występują wielcy poeci, tacy jak Li Bai, Du Fu, Bai Juyi, Wang Wei, Meng Haoran i Wang Changling, którzy pozostawili po sobie niezliczone ponadczasowe arcydzieła.
南天春雨時,那鑒雪霜姿。 衆類亦云茂,虛心能自持。 多留晉賢醉,早伴舜妃悲。 晚歲君能賞,蒼蒼勁節奇。
花開不同賞,花落不同悲。 欲問相思處,花開花落時。
攬草結同心,將以遺知音。 春愁正斷絕,春鳥復哀吟。
風花日將老,佳期猶渺渺。 不結同心人,空結同心草。
那堪花滿枝,翻作兩相思。 玉筯垂朝鏡,春風知不知。
許廁高齋唱,涓泉定不如。 可憐譙記室,流水滿禪居。
獵蕙微風遠,飄弦唳一聲。 林梢鳴淅瀝,松徑夜淒清。
魄依鉤樣小,扇逐漢機團。 細影將圓質,人間幾處看。