Song-Poesie erbte die Tang-Tradition und innovierte gleichzeitig, mit großen Dichtern wie Su Shi, Huang Tingjian, Lu You und Yang Wanli.
公子誅茅,不木不土。 此君惠然,聿來胥宇。
一室容膝,納萬壑而有餘。 一几凝塵,載千古而不重。 暮四朝三,吾不復夢。
望之溫其玉,即之寒於冰。 一飲五斗,一石解酲。 衆人皆醉石獨醒。
客來何聞,客去何嗔。 左右前後惟此君。 德不孤,必有鄰。
一枕之甘,萬戶不願。 清風之快,萬玉不價。 爲我謝避俗翁,誰在羲皇之下。
竹屋夜明,竹戶寒聲。 幽人舍琴而起視,香通國而白連城。 梅耶雪乎,四問而四不應。
爭名不亢則朝者嘻,爭利不贏則市者吁。 君子無所爭,必也弈乎。
風耆其武,波赫斯怒。 油然者淵,未遽如許。