Song-Poesie erbte die Tang-Tradition und innovierte gleichzeitig, mit großen Dichtern wie Su Shi, Huang Tingjian, Lu You und Yang Wanli.
吾嘗評論齊物,未知彭殤孰賢。 蒙莊略曉些子,分別小年大年。
世無識面仙者,或言飛過洞庭。 望斗氣半空紫,衝秋霄一點青。
遺稿六丁取盡,君王謾遣所忠。 既友商山四皓,又容淮南八公。
似憐翁老吾老,寧論子才不才。 皆云法當止矣,况於身要扶哉。
老閲萬般交態,病無一點世情。 但憶懶殘芋熟,都忘太乙藜青。
骯髒倚門如敖,滑稽玩世非顛。 坡即崇寧奎宿,白是開元謫仙。
已邀入真率會,更約過天津橋。 從此年年歲歲,莫負月夕花朝。
賦金屋信美矣,記玉樓果如何。 人間國艷難得,天上才子不多。