Song-Poesie erbte die Tang-Tradition und innovierte gleichzeitig, mit großen Dichtern wie Su Shi, Huang Tingjian, Lu You und Yang Wanli.
芝蘭種不榮,荆棘剪不去。 二者無柰何,徘徊歲將暮。
窮不能卷,達不能舒。 謂之知道,不亦難乎。
宇宙在乎手,萬物在乎身。 緜緜而若存,用之豈有勤。
久旱望雨,久雨思晴。 天之常道,人之常情。
成性存存,用志不分。 又何患乎,不到古人。
面前路徑無令窄,路徑窄時無過客。 過客無時路徑荒,人間大率多荆棘。
天道遠,人道邇。 盡人情,合天理。
一片先天號太虛,當其無事見真腴。 胸中美物肯自衒,天下英才敢厚誣。 理順是言皆可放,義安何地不能居。 直從宇泰收功後,始信人間有丈夫。