La poesia Tang rappresenta l'apice della poesia classica cinese, con grandi poeti come Li Bai, Du Fu, Bai Juyi, Wang Wei e Meng Haoran.
無姓無名越水濱,芳詞空怨路傍人。 莫教才子偏惆悵,宋玉東家是舊鄰。
昔年張翰此歸休,鱸膾蓴羹八月秋。 萬頃煙波閒極目,一帆風便不迴頭。 洞庭有路通仙室,笠澤無人直下鉤。 自恨宦名身未了,拂衣東去阿誰留? (見《百城煙水》卷四)。
不饒衡嶽秀,長占洞庭心。 (見《輿地紀勝》卷六九《岳州》)。