Poezja tang reprezentuje szczyt klasycznej poezji chińskiej, w której występują wielcy poeci, tacy jak Li Bai, Du Fu, Bai Juyi, Wang Wei, Meng Haoran i Wang Changling, którzy pozostawili po sobie niezliczone ponadczasowe arcydzieła.
金壺漏盡禁門開,飛燕昭陽侍寢回。 隨分獨眠秋殿裏,遙聞語笑自天來。
自嫌野性共人疎,憶向西林更結廬。 寄謝山陰許都講,昨來頻得遠公書。
暮雨蕭條過鳳城,霏霏颯颯重還輕。 聞君此夜東林宿,聽得荷池幾番聲。
李陵初送子卿回,漢月明時惆悵來。 憶著長安舊遊處,千門萬戶玉樓臺。
野寺尋春花已遲,背巖惟有兩三枝。 明朝攜酒猶堪醉,爲報春風且莫吹。
開簾見新月,便即下階拜。 細語人不聞,北風吹裙帶。
不知近水花先發,疑是經冬雪未銷。 (《千載佳句》卷下《草木部·梅》)。
歸夢不知湖水濶,夜來還到洛陽城。 (同前《別離部·旅情》)。