Poezja tang reprezentuje szczyt klasycznej poezji chińskiej, w której występują wielcy poeci, tacy jak Li Bai, Du Fu, Bai Juyi, Wang Wei, Meng Haoran i Wang Changling, którzy pozostawili po sobie niezliczone ponadczasowe arcydzieła.
相思繞我心,日夕千萬重。 年光坐婉娩,春淚銷顏容。 臺鏡晦舊暉,庭草滋深茸。 望夫山上石,別劒水中龍。
我心隨月光,寫君庭中央。 月光有時晦,我心安所忘。 常恐金石契,斷爲相思腸。 平生無百歲,岐路有四方。 四方各異俗,適異非所將。 駑蹄顧挫秣,逸翮遺稻粱。 時危...
天地有靈術,得之者惟君。 築爐地區外,積火燒氛氳。 照海鑠幽怪,滿空歊異氛。 山磨電奕奕,水淬龍蝹蝹。 太一裝以寶,列仙篆其文。 可用懾百神,豈惟壯三軍。 有時...
巖洞分明是普陀,和風甘雨向來多。 空山寂寞香燈少,蓮坐春雲長薜蘿。 (《古今圖書集·職方典》七八五《安慶府部》)。