Poezja tang reprezentuje szczyt klasycznej poezji chińskiej, w której występują wielcy poeci, tacy jak Li Bai, Du Fu, Bai Juyi, Wang Wei, Meng Haoran i Wang Changling, którzy pozostawili po sobie niezliczone ponadczasowe arcydzieła.
窗中獨自起,簾外獨自行。 愁見蜘蛛織,尋思直到明。
碓上米不舂,窗中絲罷絡。 看渠駕去車,定是無四角。
不見心相許,徒云脚漫勤。 摘荷空摘葉,是底采蓮人。
窗外山魈立,知渠脚不多。 三更機底下,摸著是誰梭。
郎去摘黃瓜,郎來收赤棗。 郎耕種麻地,今作西舍道。
輕車何草草,獨唱後庭花。 玉座誰爲主,徒悲張麗華。
忽忽南飛返,危弦共怨悽。 暗霜移樹宿,殘夜遶枝啼。 咽絕聲重敍,愔淫思乍迷。 不妨還報喜,誤使玉顏低。
儂居石城下,郎到石城遊。 自郎石城出,長在石城頭。