Poezja tang reprezentuje szczyt klasycznej poezji chińskiej, w której występują wielcy poeci, tacy jak Li Bai, Du Fu, Bai Juyi, Wang Wei, Meng Haoran i Wang Changling, którzy pozostawili po sobie niezliczone ponadczasowe arcydzieła.
四海應無蜀海棠,一時開處一城香。 晴來使府低臨檻,雨後人家散出墻。 閑地細飄浮淨蘚,短亭深綻隔垂楊。 從來看盡詩誰苦,不及歡遊與畫將。 (同前)。
數歇渡深水,漸非塵俗間。 泉聲入秋寺,月色徧寒山。 石路幾迴雪,禪房又閉關。 不知雙樹客,何處與雲閑。 (見《會稽掇英總集》卷六)(按:《全唐詩》卷五九五收作于...
就樹撮將黃葉去,入山吹出白雲來。 (見《吟窗雜錄》卷十四《詩中旨格》)。