Poezja tang reprezentuje szczyt klasycznej poezji chińskiej, w której występują wielcy poeci, tacy jak Li Bai, Du Fu, Bai Juyi, Wang Wei, Meng Haoran i Wang Changling, którzy pozostawili po sobie niezliczone ponadczasowe arcydzieła.
帝子不可見,秋風來暮思。 嬋娟湘江月,千載空蛾眉。
蒼梧千載後,斑竹對湘沅。 欲識湘妃怨,枝枝滿淚痕。
君王不可見,芳草舊宮春。 猶帶羅裙色,青青向楚人。
憔悴逢新歲,茅扉見舊春。 朝來明鏡裏,不忍白頭人。
片帆何處去,匹馬獨歸遲。 惆悵江南北,青山欲暮時。
歸人乘野艇,帶月過江村。 正落寒潮水,相隨夜到門。
不知方外客,何事鎖空房。 應向桃源裏,教他喚阮郎。
泠泠七絲上,靜聽松風寒。 古調雖自愛,今人多不彈。