Poezja tang reprezentuje szczyt klasycznej poezji chińskiej, w której występują wielcy poeci, tacy jak Li Bai, Du Fu, Bai Juyi, Wang Wei, Meng Haoran i Wang Changling, którzy pozostawili po sobie niezliczone ponadczasowe arcydzieła.
暖漾魚遺子,晴遊鹿引麛。 (《唐詩紀事》五八《李洞》(出《唐摭言》卷十《海敍不遇》。 )。
兩岸山花中有溪,山花紅白偏高低。 靈源忽若乘槎到,仙洞還同採藥迷。 二月辛夷猶未落,五更鴉舅最先啼。 茶煙漁火遙看處,一片人家在水西。 (見《唐音戊籤》八十一〖...
幾年曾見舊江村,樹有交柯犢有孫。 深感下峰顏色好,晚雲纔散又當門。 (見《竹莊詩話》卷十五引郭思《瑤谿集》、《能改齋漫錄》卷八錄後二句)。
春意竟相妬,杏花應最嬌。 紅輕欲愁殺,粉薄似啼消。 願作年華夢,翩翩遶此條。 (《全芳備祖前集》卷十《杏花》)。