Poezja tang reprezentuje szczyt klasycznej poezji chińskiej, w której występują wielcy poeci, tacy jak Li Bai, Du Fu, Bai Juyi, Wang Wei, Meng Haoran i Wang Changling, którzy pozostawili po sobie niezliczone ponadczasowe arcydzieła.
敲門誰訪□,□客即□師。 應是逢新雪,高吟得好詩。 格清無俗字,思苦有蒼髭。 諷味但忘倦,拋琴復捨碁。 (見《四部叢刊》本《白蓮集》卷首孫光憲《白蓮集序》引。 ...
佛愛我亦愛,清香蝶不偷。 一般奇特處,不上婦人頭。 (見《全芳備祖前集》卷十一)。
似筆挺然秀,山川亦好文。 宕渠花裏發,秦壠竹間分。 石臼生春水,香龕積暮雲。 道經難久住,日後憶離羣。 (見民國十七年刊曾瀛藻纂《大竹縣志》卷十四)。
典衣估酒得,伴客看閒花。 (見《吟窗雜錄》卷十四正字王玄《詩中旨格》)。
汗流浹背曾施力,氣爽中宵便負心。 (同前)。
殿前新進士,闕下校書郎。 (《唐才子傳》卷九。 此則承陶先生見告)。