Poezja tang reprezentuje szczyt klasycznej poezji chińskiej, w której występują wielcy poeci, tacy jak Li Bai, Du Fu, Bai Juyi, Wang Wei, Meng Haoran i Wang Changling, którzy pozostawili po sobie niezliczone ponadczasowe arcydzieła.
軟碧搖煙似送人,映花時把翠眉嚬。 青青自是風流主,漫颭金絲待洛神。
瑟瑟羅裙金縷腰,黛眉偎破未重描。 醉來咬損新花子,拽住仙郎儘放嬌。
鵲橋初就咽銀河,今夜仙郎自性和。 不是昔年攀桂樹,豈能月裏索姮娥。
白芷汀寒立鷺[鷥],蘋風輕翦浪花時。 煙冪冪,日遲遲,香引芙蓉惹釣絲。
紫燎光銷大駕歸,御樓初見赭黃衣。 千聲鼓定將宣赦,竿上金雞翅欲飛。
北闕晴分五鳳樓,嵩山秀色護神州。 洛河自契千年運,更擬波中出九疇。
中興殿上曉光融,一炷天香舞瑞風。 百辟虔心齊稽首,捲簾遙見御衣紅。
日和風暖御樓時,萬姓齊瞻八彩眉。 瑞氣祥烟籠細仗,閤門宣赦四方知。