Poezja tang reprezentuje szczyt klasycznej poezji chińskiej, w której występują wielcy poeci, tacy jak Li Bai, Du Fu, Bai Juyi, Wang Wei, Meng Haoran i Wang Changling, którzy pozostawili po sobie niezliczone ponadczasowe arcydzieła.
江邊野花不須採,梁頭野燕不用親。 西施本是越溪女,承恩不薦越溪人。
帶香入鮑肆,香氣同鮑魚。 未入猶可悟,已入當何如。
天子好征戰,百姓不種桑。 天子好年少,無人薦馮唐。 天子好美女,夫婦不成雙。
美人如新花,許嫁還獨守。 豈無青銅鏡,終日自疑醜。
庭花已結子,巖花猶弄色。 誰令生處遠,用盡春風力。
短鬟一如螓,長眉一如蛾。 相共棹蓮舟,得花不如他。
手推嘔啞車,朝朝暮暮耕。 未曾分得穀,空得老農名。
遠夢如水急,白髮如草新。 歸期待春至,春至還送人。