Poezja tang reprezentuje szczyt klasycznej poezji chińskiej, w której występują wielcy poeci, tacy jak Li Bai, Du Fu, Bai Juyi, Wang Wei, Meng Haoran i Wang Changling, którzy pozostawili po sobie niezliczone ponadczasowe arcydzieła.
征夫走馬發漁陽,少婦含嬌開洞房。 千日廢臺還挂鏡,數年塵面再新妝。 春風喜出今朝戶,明日虛眠昨夜牀。 莫道幽閨書信隔,還衣總是舊時香。
莫向嵩山去,神仙多誤人。 不如朝魏闕,天子重賢臣。
刻木牽絲作老翁,雞皮鶴髮與真同。 須臾弄罷寂無事,還似人生一夢中。
堂高憑上望,宅廣乘車行。
書劒催人不暫閑,洛陽羈旅復秦關。 容顏歲歲愁邊改,鄉國時時夢裏還。
聖祖發神謀,靈符叶帝求。 一人光錫命,萬國荷時休。 雷解圜丘畢,雲需曲水遊。 岸花迎步輦,仙仗擁行舟。 睿藻天中降,恩波海外流。 小臣同品物,陪此樂皇猷。