Poezja tang reprezentuje szczyt klasycznej poezji chińskiej, w której występują wielcy poeci, tacy jak Li Bai, Du Fu, Bai Juyi, Wang Wei, Meng Haoran i Wang Changling, którzy pozostawili po sobie niezliczone ponadczasowe arcydzieła.
變石身猶重,銜泥力尚微。 從來赴甲第,兩起一雙飛。
寧可且將朱脣飲酒,誰能遂你黑齒常之。
自隱多姿則,欺他獨自眠。 故故將纖手,時時弄小絃。 耳聞猶氣絕,眼見若爲憐。 從渠痛不肯,人更別求天。
歛笑偷殘靨,含羞露半脣。 一眉猶叵耐,雙眼定傷人。
夢中疑是實,覺後忽非真。 誠知腸欲繼,窮鬼故調人。
未必由詩得,將詩故表憐。 聞渠擲入火,定是欲相然。 。
心虛不可測,眼細强關情。 迴身已入抱,不見有嬌聲。
眼似星初轉,眉如月欲渭。 先須捺後脚,然後勒前腰。