Poezja tang reprezentuje szczyt klasycznej poezji chińskiej, w której występują wielcy poeci, tacy jak Li Bai, Du Fu, Bai Juyi, Wang Wei, Meng Haoran i Wang Changling, którzy pozostawili po sobie niezliczone ponadczasowe arcydzieła.
數萼初含雪,孤標畫本難。 香中別有韻,清極不知寒。 橫笛和愁聽,斜枝倚病看。 朔風如解意,容易莫摧殘。
嚴妝垂玉筯,妙舞對清風。 無復君王顧,春來起漸慵。
歌咽新翻曲,香銷舊賜衣。 陵園春雨暗,不見六龍歸。
寒食月明雨,落花香滿泥。 佳人持錦字,無雁寄遼西。
欲剪宜春字,春寒入剪刀。 遼陽在何處,莫望寄征袍。
尋僧已寂寞,林下鎖山房。 松竹雖無語,牽衣借晚涼。
雨足高田白,披蓑半夜耕。 人牛力俱盡,東方殊未明。
月上隨人意,人閑月更清。 朱樓高百尺,不見到天明。