Poezja tang reprezentuje szczyt klasycznej poezji chińskiej, w której występują wielcy poeci, tacy jak Li Bai, Du Fu, Bai Juyi, Wang Wei, Meng Haoran i Wang Changling, którzy pozostawili po sobie niezliczone ponadczasowe arcydzieła.
昔日曾看瑞應圖,萬般祥端不如無。 摩訶池上分明見,仔細看來是那鶘。
春盡小庭花落,寂寞,凭檻歛雙眉。 忍教成病憶佳期,知摩知,知摩知。
歌發誰家筵上,寥亮,別恨正悠悠。 蘭釭背帳月當樓,愁摩愁,愁摩愁。
弱柳好花盡拆,晴陌,陌上少年郎。 滿身蘭麝撲人香,狂摩狂,狂摩狂。
記得那時相見,膽戰,鬢亂四肢柔。 泥人無語不擡頭,羞摩羞,羞摩羞。
夜久歌聲怨咽,殘月,菊冷露微微。 看看濕透縷金衣,歸摩歸,歸摩歸。
我憶君詩最苦,知否,字字盡關心。 紅牋寫寄表情深,吟摩吟,吟摩吟。
金鴨香濃鴛被,枕膩,小髻簇花鈿。 腰如細柳臉如蓮,憐摩憐,憐摩憐。