Poezja tang reprezentuje szczyt klasycznej poezji chińskiej, w której występują wielcy poeci, tacy jak Li Bai, Du Fu, Bai Juyi, Wang Wei, Meng Haoran i Wang Changling, którzy pozostawili po sobie niezliczone ponadczasowe arcydzieła.
老人七十仍沽酒,千壺百甕花門口。 道傍榆莢仍似錢,摘來沽酒君肯否。
洞房昨夜春風起,故人尚隔湘江水。 枕上片時春夢中,行盡江南數千里。
浩汗霜風刮天地,溫泉火井無生意。 澤國龍蛇凍不伸,南山瘦柏消殘翠。
初程莫早發,且宿灞橋頭。
菊黃蘆白雁初飛,羌笛胡笳淚滿衣。 送君腸斷秋江水,一去東流何日歸。
日暮遠天青,霜風入後庭。 洞房寒未掩,砧杵夜泠泠。
楊柳青青鳥亂吟,春風香靄洞房深。 百花簾下朝窺鏡,明月窗前夜理琴。
江天寒意少,冬月雨仍飛。 出戶愁爲聽,從風灑客衣。 旅魂驚處斷,鄉信意中微。 幾日應晴去,孤舟且欲歸。